دیروز، در سوریه، در حمص، درمحله خالدیه، من کشته شدم.
به همراه ده ها نفر دیگر، که مردند. و صدها که زخمی...؛
با تانک اسد، و گلوله ی حزب کمونیست چین، و توپ پوتین روسی؛
باشد بکشند، وتو کنند مرگ خودشان را ، پیش از این ما بسیار مرده ایم، در تهران، و قاهره، و در "تیان آن من" ، و هر روز و هر سال ما خواهیم مرد بر هر جلجتایی که میدان التحریر نامش گذارند یا هر چیز دیگری. از شورای امنیت می گذرند، اما در دادگاه صحرایی تاریخ "وتو"یی وجود ندارد. آنجا خون من است که قطعنامه می دهد و "ندا" ، وهزار هزار خواهر دیگرم، و هزار هزار برادر دیگرم، که می میرند، و تاریخ ، بدان رأی مثبت خواهند داد. آنجاست که گلوله ی کمونیست ها و توپ پوتین ملعبه و مسخره ی کودک من خواهد شد، و هزار هزار خواهرش، و هزاران برادرش. که زنده می مانند تا جلجتای من و خواهران و برادران ام یادبودی باشد، تا شاید کمونیست چینی و پوتین روسی و انتحاری مسلمان و حتی ناتو و هر آنکه گلوله می سازد و قطعنامه می پردازد به یاد آورد که او هم می میرد. و مرگ او بر جلجتایی نبوده است، جلجتا از آن ماست که کشته می شویم، برای عزت مان و کرامت انسان.
قطع نامه، حنجره ی خونین بیصدای نداست، و ضجه ی برادرم در کهریزک، و ده ها نفری که من همراهشان مردم، و صدها نفری که زخمی شدند، و خونشان رأی مثبت داد به عزت آفریدگان ، از انسان و درخت و حیوان، در خالدیه ، در حمص سوریه.
کاریکاتور اجرایی
بخندید، چرا که این تصویر خنده آور است، یک نفر لخت شده است!ا
علیا ماجده المهدی ، دختری از مصر که تصویر برهنه اش را در وب منتشر کرد تا کهنه گی فکر بسیاری از آنان را که حتی فریاد آزادی سر داده اند عریان کند.
به راستی چه نامی درخور این کنش است؟ باید گفت که ابدا به دنبال جستن نامی عقیدتی/ایدئولوژیک یا نسبت دادن و تحمیل کردن هر موضع عرفی دیگری اعم از له و علیه این اقدام نیستم. به راستی این کنش را چه نامی درخور است؟
بیایید از جای دیگری پی بگیریم! دادستانی که بر علیه این گونه اقدامی اعلام جرم میکند، چه استدلالی جز مر شرع - شرعی که در آن کشتن/اعدام و شکنجه/شلاق روا ست - دارد؟
این دادستان اگر از بابت عفت عمومی نگران است اعلام جرم اش را به نسبت به فحشا و روسپی گری و جامعه ای که افراد را اعم از مرد و زن هدایت و مجبور به روسپی گری می کند نمی کند؟
اگر نگران است که راه ثواب به طریق صواب در ارضی که کار ستاندن داد را آنجا به عهده دارد هتک نشود آیا در تمام ممالک عرب همه فسوق و افجار پاک گشته اند که اکنون عریانی ماجده مانده است و رگ برآمده ی خلق؟
جامعه ای و احزابی که از علیا ماجده اعلام برات می کنند چه؟ گو یادشان رفته باشد که هنوز گاهگه میدان التحریر را زیر پای فراخوان و اعتراض شان به نبود آزادی کبود می کنند تا از یاد "میدان" ببرند که نامش چیست و تسمیه اش را آزادی ماجده گرفته است و این واژه - آزادی- را که از همه واژگان معجم الانقلاب شان بیشتر فریاد شده ست بیش از هر کلامی آنجا می توان شنید.
انگار این سرنوشت این واژه است که با نامیده شدن کوچه ای و خیابانی از معنا تهی گردد و به نامی تنها از آن دست که دیگر نامها-تقلیل یابد.
کنش علیا ماجده المهدی ، کنشی نه از نوع پورنوگرافی که اتفاقا به نظر عملی به غایت ژورنالیستی بوده است.
کاریکاتوری که هرآنچه رنگ حمیت دارد و هرآنچه بوی تعصب می دهد را به سخره می گیرد. و نشان میدکند پوشالی بودن شعارها را و سطحی بودن و ابزاری بودن نگاه مذمت کنندگانش به آزادی را! عمل این دختر مصری در نظر تفاوتی با کارتون "برهنه" اثر مانا نیستانی -نمونه ای کاملا همسنگ و مرتبط- یا با پرفورمنس آن زن چینی که در میدان تیان آن من پکن با عریان کردن بخشی از بدن اش و نشان دادن شرت و لباس زیر اش به هرآنچه سانسور است و عناد با آزادی انسان دهان کج میکند.
و قهقهه ی کبود انسان را به آن کهنگان در می آورد. تا بخندیم به رنگ سیاه پوشیدگی و بی محل بگذریم از تناقضات مذمت کنندگانش. این اثر چه پدیدآورنده اش و چه مخاطبانش بخواهند و چه نخواهند چه بدانند و چه ندانند، خواسته یا ناخواسته شکل نقدی تماما ژورنالیستی به خود گرفته است. نقدی در قالب یک کارتون در قالبی جدید که موج و انفجارش بسا بیشتر از هر مقاله ای بود، و حتی متقاوت از هر کاریکاتوری؛ چرا که از عریانی علیا ماجده ، تیغ برهنه ای بود که به چالش می کشید همه ی برشمرده ها را.
1-مسایل اخیر به وجود آمده بین احمدی نژاد و رهبر جمهوری اسلامی بار دیگر مسئله ای را به ذهن می آورد ، که از بحث های اساسی محافظه کاران و کهنگان انقلاب هاست:
تازه به دوران رسیدگی
تازه به دوران رسیدگی یا بی ریشگی سیاسی توصیفی ست که کهنه تران نظام های ایدئولوژیک و البته توتالیتر به شرایطی خطاب می کنند که در آن گروهی که در اصلِ به بار نشستن سیستم و انقلاب تاثیر و تلاش مستقیم نداشته اند، وارد گود سیاست شوند و زمام امور (یا بخشی از امور ) را به دست گیرند. که اصلا این اتفاق بعد از دوران جوانی انقلاب رخ می دهد.
آنچه که این کهنگان سیستم[ها] از آن بیم دارند، عدم اتصال کافی این نیروها به آرمان های [بعضا] اولیه انقلاب و عدم "اصالت" آنان است. چیزی که می تواند به زعم آنان به استحاله ی انقلاب بیانجامد. و باعث خوردگی پدران و خویشان متاخر انقلاب شود.
افرادی که به علت عدم شرکت مستقیم در فرایند انقلاب و دیگر حماسه هایش[!] دلبستگی شکننده ای به اصولش دارند. و استعداد بسیار در تغییر و نابودی اش.
2-دشمن آشکاره و دولت بی اصالت
در این شرایط چیزی که برای جنبش مدنی ایران مهم است، تغییر مسئله است. پیش از این حریف کاملا مشخص بود و شعار ها سوی و هدف مشخصی داشت.
اما اکنون که احتمال دوپاره شدن حریف می رود [می رفت] چه؟ بهانه ی مبارزه با احمدی نژاد و مشایی دقیقا چیست؟ توده که از رفتن به قول خودشان "آخوندها" (عموما منظورشان حکومت فعلی ست) خوشحال می شوند.
آنان که شعار مرگ بر دیکتاتور در داخل ایران سر می دادند ، منظور نظرشان که احمدی نژاد نبوده ، بی شک حاکم اصلی بوده!
خطر همین جا آغاز می شود.
اینجاست که بی ریشگی – نه فقط برای کهنگان که برای مخالفان نیز – مهم می شود.
کهنگان هر چه سرکوب و بند کنند هم باز خود را در برابر دو چیز مسئول میبینند و برای حفظ ظاهر هم که شده افسار را نمیگسلند.
یکی آرمان های روز نخست و دیگری مردمی که وانمود به نمایندگی شان را می کنند.
اما بی ریشگان جدید و موجود، از آنجا که به آرمان روز نخست مومن نیستند ونیز جز سود گروهی و قدرت به چیز دیگری نمی اندیشند، به همه ی آن سرکوب و فشار به مخالفان سیستم قدرت را هم در قبضه ی خود می گیرند و حتی کهنگان را در آن راه نمی دهند.
از دیگر سو - برای مخالفان - مبارزه با کهنگان مستبد آسان تر و موجه تر است تا با بی ریشگانی فاسد که از هیچ بدعتی -درسیستم- ابا ندارند.
دلایل و بهانه ها و داغ ها برهان ها برای ایستادن در برابر کهنگان بسیار بیشتر است تا برای مبارزه با بی ریشگان تازه وارد ناشناس.
0-
و از آن رو فاشیسم واژه ای بیشتر درخور بی ریشگان است –تا کهنگان- که آنان از هیچ عملی برای رسیدن به قدرت بیشتر کم نمی گذارند، و از فساد هراسی ندارند ، و از به بند کشیدن همقطاران سابق خویش هم ترسی ندارند چه رسد به دیگران، و از سردادن شعار های مردم فریبانه ی ملی و میهنی و ادعای ناسیونالیسم کم نمیگذارند. و آنچه را از میراث انقلاب، که کهنگان لااقل نیاز میبینند که تظاهرش کنند آنها حتی نیاز نمی بینند معتقداش باشند.
این نه دفاعی از کهنگان که کلامی در فن و تاکتیک برای ایستادن است، که ایستادن در برابر مستبد قدیمی راحت تر ست و زودتر به بار می نشیند، تا چنگ در چنگ شدن با بی ریشگان بی حیا که ابای از قتل و فساد و بیداد ندارند. که لااقل کهنگان به صرف کهنگی ادعای مومن بودن دارند.
آن دیوانه ای که دموکراسی را بر فلسفه مقدم دانسته است، نه تا به حال در خاور میانه زندگی کرده است، و نه حتی به تحولات آن در قرن اخیر آشنا بوده است. -شاید حتی آلمان را هم نمی شناخته است!-
بی شک اگر در خاور میانه انتخاباتی آزاد با امکاناتی برابر در هر کشور برای همه گروه ها و احزاب برگذار شود، نتیجه به نفع تندروهایی خواهد بود که اعتقادی به دموکراسی ندارند، مگر به عنوان تاکتیکی برای کوتاه مدت و رسیدن به قدرت.
حزب الله در لبنان، راست های یهودی افاطی در اسراییل، احمدی نژاد در ایران (البته کمی قدیمی شده است) اخوان المسلمین در مصر ، و حتی حتی طالبان در افغانستان.
- می شود به مورد تاریخی آلمان نیز اشاره کردکه حزب نازی توسط انتخاباتی دموکراتیک به قدرت رسید-
به قول یکی از تحلیلگران مسایل خاور میانه: این گروه ها به دموکراسی معتقد اند، اما فقط یک بار ، یک انتخابات، برای همیشه.
