دیروز، در سوریه، در حمص، درمحله خالدیه، من کشته شدم.
به همراه ده ها نفر دیگر، که مردند. و صدها که زخمی...؛
با تانک اسد، و گلوله ی حزب کمونیست چین، و توپ پوتین روسی؛
باشد بکشند، وتو کنند مرگ خودشان را ، پیش از این ما بسیار مرده ایم، در تهران، و قاهره، و در "تیان آن من" ، و هر روز و هر سال ما خواهیم مرد بر هر جلجتایی که میدان التحریر نامش گذارند یا هر چیز دیگری. از شورای امنیت می گذرند، اما در دادگاه صحرایی تاریخ "وتو"یی وجود ندارد. آنجا خون من است که قطعنامه می دهد و "ندا" ، وهزار هزار خواهر دیگرم، و هزار هزار برادر دیگرم، که می میرند، و تاریخ ، بدان رأی مثبت خواهند داد. آنجاست که گلوله ی کمونیست ها و توپ پوتین ملعبه و مسخره ی کودک من خواهد شد، و هزار هزار خواهرش، و هزاران برادرش. که زنده می مانند تا جلجتای من و خواهران و برادران ام یادبودی باشد، تا شاید کمونیست چینی و پوتین روسی و انتحاری مسلمان و حتی ناتو و هر آنکه گلوله می سازد و قطعنامه می پردازد به یاد آورد که او هم می میرد. و مرگ او بر جلجتایی نبوده است، جلجتا از آن ماست که کشته می شویم، برای عزت مان و کرامت انسان.
قطع نامه، حنجره ی خونین بیصدای نداست، و ضجه ی برادرم در کهریزک، و ده ها نفری که من همراهشان مردم، و صدها نفری که زخمی شدند، و خونشان رأی مثبت داد به عزت آفریدگان ، از انسان و درخت و حیوان، در خالدیه ، در حمص سوریه.
به سوریه که نگاه اندازیم، مشکل در آن نگاه تحلیل شدنی و آشنا می نماید: ملتی از استبداد خسته، جوانانی از بند محافظه کاری رسته، دولتی شمشیر سرکوب و کشتار از رو بسته ، انسان هایی به خون و خانواده هایی در غم آنان نشسته. و هر هزار توصیفات ایدئولوژیک و حماسی دیگر که می رود.
بیایید نگاهی واکاوانه به پدیده بیندازیم: هر جمعه -و در این ماه رمضان هر روز - عده پرشماری از مردم در اعتراض به ... به خیابان شهرهای سوریه می روند، و عده ای نه کم شمار شان، توسط ارتش و نیروهای امنیتی کشته می شوند. اما چیزی که باز رخ می دهد، همین داستان است مکرر و مکرر، هر روز و هر هفته. باز این مردم به خیابان می روند، کشته هایی بسیار می دهند، تا روز دیگر.
چه چیز باعث این تکرار می شود؟ /شده است؟ میل به زندگی آزاد ست که بنیادی تر است یا میل به زندگی؟ این خواست آزادی/قدرت است که ریشه ی ستبرتری در دل انسان دارد یا صیانت نفس؟چیزی که در طبیعت میان همه جانداران مشترک است.
آنچه امروز در وقایع سوریه دیده می شود، درد مزمنی ست که امروز فعال گشته، بیماری مربوط به دستگاه ایمنی جامعه، نظامی مجرد که کار-ویژه اش حفظ حیات است، چیزی که صلح می آفریند، نظم می آورد، و حیات جامعه را پایدار می سازد.
این جامعه در یک چرخه خودتخریب گیر افتاده ست، نگاه کنید به وقایع بعد از انتخابات88 ایران، بعد از دوره های چند اعتراض و تظاهرات، به سرعت میل به زندگی بر خواست آزادی/قدرت در جامعه چربید و تب پایان یافت، تا کی باشد که باز آغاز شود. (در باره الجزایر هم چنین ست)
در سوریه نبرد میان میان زندگی و مرگ پایان یافته، آنکس که دراین نبرد پیروز بوده هر چه بوده، حیات نبوده. به زبان روانکاوی موربیدو بر لیبیدو غالب گشته.
این بیماری خود ایمنی علائم اش را در اندک جاهای دیگری از جهان عرب خود را وا می نماید، فلسطین سال هاست به این درد دچار ست.
تنها برای مثال نگاه کنید به ماجرای روز تأسیس اسراییل -روز نکبت به زعم فلسطینی ها- که عده ای فلسطینی خارج مرز، به مرز سوریه و اسرائیل رفتند و خواستند به طور نمادین از مرز بگذرند، که با آتش ارتش اسرائیل روبه رو شدند و با وجود کشته شدن چندین تایشان، باقی شب را در همان نقطه مرزی بیخ گوش ارتشی که هچ رعایتی ندارد، تا صبح ماندند.
همه ی این وقایع برای زبان ایدئولوژی زده ی ما توصیفاتش جور دیگریست: پایمردی، شهادت در راه آرمان، هدف والا، آزادی، از جان گذشتگی، و... اما آنچه در تمام ای توصیفات نادیده گرفته می شود، خود جان است و زندگی، چیزی که برای همه جان داران، علت اولای کار است و تلاش.
باید متذکر شوم که این قصه که من گفتم، نه در نشان دادن حسن و قبح چیزی ست، نه در مذمت کار دیگران، که همه آزادند هر چه می خواهند کنند و مرا چه کار به کارشان. اما واکاوی این هر روز مردن و هر روزه جان دادن، و این بی میلی به ادامه حیات تور را ناچار می کند که به اندیشه بپردازی.
1-مسایل اخیر به وجود آمده بین احمدی نژاد و رهبر جمهوری اسلامی بار دیگر مسئله ای را به ذهن می آورد ، که از بحث های اساسی محافظه کاران و کهنگان انقلاب هاست:
تازه به دوران رسیدگی
تازه به دوران رسیدگی یا بی ریشگی سیاسی توصیفی ست که کهنه تران نظام های ایدئولوژیک و البته توتالیتر به شرایطی خطاب می کنند که در آن گروهی که در اصلِ به بار نشستن سیستم و انقلاب تاثیر و تلاش مستقیم نداشته اند، وارد گود سیاست شوند و زمام امور (یا بخشی از امور ) را به دست گیرند. که اصلا این اتفاق بعد از دوران جوانی انقلاب رخ می دهد.
آنچه که این کهنگان سیستم[ها] از آن بیم دارند، عدم اتصال کافی این نیروها به آرمان های [بعضا] اولیه انقلاب و عدم "اصالت" آنان است. چیزی که می تواند به زعم آنان به استحاله ی انقلاب بیانجامد. و باعث خوردگی پدران و خویشان متاخر انقلاب شود.
افرادی که به علت عدم شرکت مستقیم در فرایند انقلاب و دیگر حماسه هایش[!] دلبستگی شکننده ای به اصولش دارند. و استعداد بسیار در تغییر و نابودی اش.
2-دشمن آشکاره و دولت بی اصالت
در این شرایط چیزی که برای جنبش مدنی ایران مهم است، تغییر مسئله است. پیش از این حریف کاملا مشخص بود و شعار ها سوی و هدف مشخصی داشت.
اما اکنون که احتمال دوپاره شدن حریف می رود [می رفت] چه؟ بهانه ی مبارزه با احمدی نژاد و مشایی دقیقا چیست؟ توده که از رفتن به قول خودشان "آخوندها" (عموما منظورشان حکومت فعلی ست) خوشحال می شوند.
آنان که شعار مرگ بر دیکتاتور در داخل ایران سر می دادند ، منظور نظرشان که احمدی نژاد نبوده ، بی شک حاکم اصلی بوده!
خطر همین جا آغاز می شود.
اینجاست که بی ریشگی – نه فقط برای کهنگان که برای مخالفان نیز – مهم می شود.
کهنگان هر چه سرکوب و بند کنند هم باز خود را در برابر دو چیز مسئول میبینند و برای حفظ ظاهر هم که شده افسار را نمیگسلند.
یکی آرمان های روز نخست و دیگری مردمی که وانمود به نمایندگی شان را می کنند.
اما بی ریشگان جدید و موجود، از آنجا که به آرمان روز نخست مومن نیستند ونیز جز سود گروهی و قدرت به چیز دیگری نمی اندیشند، به همه ی آن سرکوب و فشار به مخالفان سیستم قدرت را هم در قبضه ی خود می گیرند و حتی کهنگان را در آن راه نمی دهند.
از دیگر سو - برای مخالفان - مبارزه با کهنگان مستبد آسان تر و موجه تر است تا با بی ریشگانی فاسد که از هیچ بدعتی -درسیستم- ابا ندارند.
دلایل و بهانه ها و داغ ها برهان ها برای ایستادن در برابر کهنگان بسیار بیشتر است تا برای مبارزه با بی ریشگان تازه وارد ناشناس.
0-
و از آن رو فاشیسم واژه ای بیشتر درخور بی ریشگان است –تا کهنگان- که آنان از هیچ عملی برای رسیدن به قدرت بیشتر کم نمی گذارند، و از فساد هراسی ندارند ، و از به بند کشیدن همقطاران سابق خویش هم ترسی ندارند چه رسد به دیگران، و از سردادن شعار های مردم فریبانه ی ملی و میهنی و ادعای ناسیونالیسم کم نمیگذارند. و آنچه را از میراث انقلاب، که کهنگان لااقل نیاز میبینند که تظاهرش کنند آنها حتی نیاز نمی بینند معتقداش باشند.
این نه دفاعی از کهنگان که کلامی در فن و تاکتیک برای ایستادن است، که ایستادن در برابر مستبد قدیمی راحت تر ست و زودتر به بار می نشیند، تا چنگ در چنگ شدن با بی ریشگان بی حیا که ابای از قتل و فساد و بیداد ندارند. که لااقل کهنگان به صرف کهنگی ادعای مومن بودن دارند.
- ایران، خرداد 88 ، مردم در پی تقلب گسترده ی انتخاباتی در اعتراض به روند پیش آمده به خیابان رفتند، در نبود خبرنگاران داخلی و خارجی، در نبود امکانات رادیو-تلویزیونی برای پوشش این حرکت مردمی.
شهروندان آن طور که گذشت ، خود چشم بیدار تحولات جامعه شدند و دست به ثبت وقایع زدنر.
مفهومی شکل گرفت که ما آن را امروز "شهروند- خبرنگار" می نامیم. عکس ها، ویدئوها و شرح وقایعی که این شهروند- خبرنگاران ثبت کرده بودند به سرعت از طریق اینترنت و شبکه های اجتماعیِ آن در اقصی نقاط عالم دیده شد.
این بود اولین جنبش- آنلاینِ تاریخ.
انقلاب پخش مستقیم:
- مصر، بهمن 89 ، مردم به دعوت جنش جوانان 6 آوریل ، به تاسی از اقدام مردم تونس، در خیابان های قاهره، اسکندریه و ... علی الخصوص مییدان "التحریر" قاهره، گرد هم آمدند و خواهان پایان ریاست حسنی مبارک و حزب او بر مصر شدند. اتفاقی که از همان روز اول به صورت زنده از طریق شبکه های خبری اعم از گروه الجزیره ، بی بی سی، العربیه و چندین کانال مختلف دیگر پخش شد.
در حالی که مردم مصر در میدان تحریر گرد می آمدند، مردم دنیا چشم به میدان التحریر و نیروی محرک تحولاتی جدید در این تکه ی عالم دوخته بودند. میدان تحریر صرفا مقر تجمع معترضان مصری نبود، این میدان باشگاهی(وعده گاهی) بود که همه مردم دنیا، هر روز، از بام تا شام و در طول شب آنجا جمع می شدند، زنده ی زنده، و علیه نظمی کهنه و نخ نماشده، علیه آن ها ه در توهم پدرسالاری جوامع اند، شعار می دادند.
من و ما ، همه ، تا به امروز هجده روز تمام را در میدان "التحریر" زیسته ایم؛ مانند آن ها هیجان ریخته ایم، اشک ریخته ایم، درد کشیده ایم، غذا خورده و خوابیده ایم. امروز هجدهمین روز است که من در وسط میدان التحریر - به لطف فن آوری LIVE- چادر زده ام.
اینجا -میدان التحریر- - به یمن پخش زنده- باشگاهی ست چندین بار پرعضو تر از همه ی شبکه های اجتماعیِ فضای وب.
مبارک و حزب اش تنها در برابر مردمِ حضورا گردآمده در میدان التحریر در مصر پاسخ گو نبودند. بل که دنیا از آنان سوال داشت.
جهان در پوست میدانی جمع آمده بود و میدانی کوچک وسعت جهانی یافته بود.
تنها این انقلاب بود که با سردمداری مردم مصر و با مشارکتی اینگونه از مردم دنیا واقع شد.
Ironic Performance Art - هنر اجرایی آیرونیک هنر اعتراض یا اعتراض هنری
دیروز زمانی که مصری ها در میدان التحریر قاهره گرد هم آمده بودند، چون دیدند که جت های نظامی برای ترساندن آنها بالای سرشان - آن هم در ارتفاع پایین - پرواز میکنند، با کنار هم ایستادن عبارت «مرگ بر مبارک» را به زبان عربی بر زمین نقش کردند.
مخاطبان این اثر هنری چه کسانی بودند؟
بی شک تنها و تنها کسانی که از آسمان این اثر رامی دیدند، جت های نظامی!
